สิ่งที่มนุษย์มีมากมายจนเหมือนไม่มีวันหมด นั่นคือ "ความรัก"

แต่สิ่งที่มนุษย์มีจำกัด จนดูเหมือนว่าเห็นแก่ตัว นั่นคือ "ความอดทน"

ยิ่งรักมาก ก็ยิ่งต้องอดทนกับปัญหาต่างๆ รอบข้างไว้เพื่อให้รักนั้นยั่งยืน

แต่ในทางตรงกันข้าม เมื่อใดที่สิ้นรัก เมื่อนั้นความอดทนก็หมดไป

สิ่งใดที่เคยทนได้ ก็กลับแปรเปลี่ยนไป

สิ่งใดที่เคยเห็นดีเห็นชอบ กลับกลายเป็นขวางหูขวางตา

ท้ายที่สุด......."เรา"  เป็นฝ่ายทอดทิ้งรักนั้นให้จบลง

แต่ยังมีความจริงอีกสิ่งหนึ่ง ที่คนเรามักจะมองข้ามกันไป

บางครั้งความรักของเราอาจจะจบลง ทั้งๆที่ความรู้สึกรักยังมีอยู่เต็มหัวใจ

เพียงแต่การถุกกระทำซ้ำแล้วซ่ำเล่า

จนกระทั่ง "ความอดทน" บอกให้เราต้องไปทั้งๆที่ยังรัก

เพราะหากรักแล้วต้องเจ็บ ต้องช้ำ ทางเลือกที่ดีที่สุดน่าจะหมายถึง

"การจากไปในวันนี้ เพื่อที่จะเข้มแข็งและลุกขึ้นได้ใหม่ในวันข้างหน้า"